آن جوان با شنيدن سخنان متوكّل گفت : سرمستىها و مى گسارى مداوم ، حلمى براى تو باقى نگذاشته ، يا ساز و نوازها و كنيزان رامشگر ؟ تو چه وقت بر خانوادهء ما رحم كردى ؟ ! بلكه با زور فدكى را كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم به ايشان ارث داده بود گرفتى و ابوحرمله آن را به ارث برد . اما اين كه نام پدرم محمّد را بردى ، تو خواستى از عزتى كه خدا و رسولش به او داده است پايين آورى و شرافت او را به تاراج برى ولى نتوانستى و بر آن دست نيافتى ! بنابراين تو چنانى كه شاعر ( جرير ) گفته است : پس چشم پوشى كن ( تو كوچكتر از آنى ) چون تو از قبيله نميرى نه به قبيله كعب مىرسى و نه به قبيلهء كلاب ! وانگهى تو لغزش خود را از آنچه از دست حسنى و حسينى و حنفى ديده‌اى به من شكوه مىبرى ، چه بد خويشاوندى و فاميلى ! سپس پاهايش را دراز كرد و گفت : اينها دو پايم براى بند تو و اين گردنم آماده براى شمشير تو ! گناه مرا هم به گردن بگير و بار ستم بر من را هم به دوش بكش ! كه اين نخستين رنجى نيست كه تو و پيشينيانت به ايشان ( آل ابىطالب ) وارد مىكنند ! خداى تعالى مىفرمايد : « قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى » « 1 » به خدا سوگند كه تو پاسخى در برابر خواستهء رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم ندارى ، در حالى كه به غير خويشاوندان او دوستى ورزيدى ، به زودى

--> ( 1 ) - شورى / 23 : بگو : من هيچ پاداشى از شما بر رسالتم نمىخواهم جز دوست داشتن نزديكانم ( اهل بيتم ) .